Tel dolabın kapısı öfkeyle kapandı evin erzaklarının durduğu dolapta. Mehmet Bey bağırmaya başladı: “Çay yine bitmiş idare yok ki bu evde, hep bir müsriflik…”
Bu evin babasıydı. Son derece cimri, huysuz ve sevgisiz bir adamdı. Çünkü babasından öyle görmüştü, baba böyle olunur sanıyordu. Hanımı Müjgan Hanım adeta dünyada yaşayan bir melekti. Böyle mi tatlı dilli olunur böyle mi hürmetkâr olunurdu. O huysuz, sevgisiz eşine bile nasıl da sevgiyle hizmet ediyordu. “Hacı Bey, Hacı Bey” diye önünde, arkasında geziyordu. Ama hiç memnun edememiştir. Yıllardır sahipsiz görmüş, etmişti.

Çocuklarına karşı da aynıydı. İki kız, bir oğulları vardı. Çocuklar çok çekinir ve korkardı babalarından. O eve gelince hepsi bir tarafa kaçışırdı. “Niye böyle bu adam?” derlerdi. İki kız büyük, oğlan kızların küçüğü idi. 

Büyük kıza dünür çıkmış. “İster misin?” diye sormadan vermişti babası. İtiraz edemezdi, mecbur kabul etti. İyi insanlardı, evden kurtulmuştu. Evlerinin ortamından iyi bir yerdi. Mutlu da oldu. O evlendikten bir yıl sonra ikinci kızda evlendirildi. O da çaresiz gitti. İyi insanlardı. İlgi ve sevgi görmüşlerdi babalarından hiçbir zaman görmediklerinin aksine. Mehmet Bey dışarıya karşı çok da iyi bir insandı. Birde en yakınlarına iyi olabilseydi…

Oğlanın da askere gitme zamanı gelmişti. Kafaya koymuştu, askerde kalacak bu eve dönmeyecekti.
Annesinden hiçbir sıkıntısı yoktu. Çok severdi onu. Bütün huzursuzluğu çıkaran babasıydı.

Oğlan da askere gitti. Artık Mehmet Bey ile Müjgan Hanım yalnız kaldılar. Sonsuz bir sabırla kocasına hizmet etmeye devam etti Müjgan Hanım. Ama ağzı ile kuş tutsa yaranamadı, memnun edemedi. Zaman geçtikçe Müjgan Hanımın sağlığı bozuldu. Bir gün çok hastalandı. Komşular ambulans çağırdı. Kalp krizi geçirmiş. Bir hafta yoğun bakımda kaldı ve vefat etti. Dünya meleği bu dünyadan göçüp gitti. Mehmet Bey çok ağladı. Her gün ağlamaktan hasta etti kendini. “Meğer ben ne çok seviyormuşum onu. Neden ona kötü davrandım. Keşke iyi olsaydım. Çok pişmanım.” dedi. Ama artık çoook geçti.
İnsanlar sevdiklerinin kıymetini yasarken bilmeliydi…