Anne bak benim istediğim spor ayakkabılardan Ahmet’e almışlar. Bana yine yok.
Bu oğlumun ağlamaklı sesiydi. Ayakkabılar alınmış sanal medyaya hemen çekilip fotoğrafı yüklenmiş. Çocuk işte özeniyor, haliyle o çocuk özenir ama ben bile özeniyorum. Akrabalarımız araba almış arabayı kullanırken hemen bir video çekilip yüklenmiş. Kendi kendime söyleniyorum akşam olsun ben sorarım eşime diye. Akşam eşim yorgun argın eve gelince yüzümü asık görüp soruyor neyin var diye hemen başlıyorum.
Falanca akraba araba almış. Bizim  onlardan neyimiz eksik diye, ama biliyorum ki bizim bu arabayı alacak durumumuz yok.
Neden üzüyorum eşimi, yahu güle güle kullanın aldıklarınızı, yaptıklarınızı, afiyet olsun yedikleriniz içtikleriniz, ama kimsenin gözüne sokmak zorunda değilsiniz bunları. Bırakın şu gösteriş budalalığını. Sizin yaptığınız resmen durumu olmayanı, alamayanı, yapamayanı özendirme. Alan var alamayan var. Gittiğiniz yerlere gitmenin hayalini dahi kuramayan insanlar var. Hiç düşündünüz mü? O paylaştığınız yemeklerden birinin canı çeker diye. Kul hakkına girmediniz mi? Nefis hiç özenmez mi? Sanal medya sen gösteriş yap diye mi? Var…
Gösteriş budalalığı yaparak kendi ezikliklerini ve komplekslerini bastırmak adına imkanı olmayan insanları tabiri caizse imrendirmek, onların duygularıyla oynamak ne kadar ahlaki ve ne kadar insani oturup ciddi ciddi düşünmemiz gerekiyor sanırım.